پیر مردی صبح زود از خانه اش خارج شد .در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید.

عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به درمانگاه رساندند.

پرستاران ابتدا زخمهای او را پانسمان کردند و سپس به او گفتند که باید عکسبرداری کنند تا جایی از بدن

وی دچار شکستگی نشده باشد.

پیرمرد غمگین شد و گفت وقت ندارد چون باید با عجله به جایی برود.

پرستاران از او پرسیدند که دلیل عجله اش چیست تا شاید بتوانند به او کمک کنند.

پیرمرد گفت : زنش در خانه سالمندان است و هر روز صبح زود می رود آنجا تا با او صبحانه بخورد .

پرستاران گفتند که ما به او خبر می دهیم ولی پیرمرد با تاسف گفت که زنش آلزایمر دارد

و چیزی متوجه نمی شود وحتی او را نمی شناسد.

همه با تعجب نگاه کردند ، یکی از آنها پرسید : وقتی شما را نمی شناسد چرا هر روز میروید تا با او صبحانه بخورید ؟

پیرمرد با صدایی گرفته و به آرامی گفت :اما من که می دانم او چه کسی است ...

 من که می دانم تو چه کسی هستی برای من ...

در گذشت بانوی آواز ایران ، مهستی را به همه دوستان تسلیت عرض می کنم .

شیوه نوشین لبان ، چهره نشان دادن است

پیشه اهل نظر ، دیدن و جان دادن است

چون به لعلش میرسی ، جان بده و دم مزن

مزد چنین عاشقی ، نقد روان دادن است

میگذرن ، این روزا میگذرن و گردشون میمونه . خاک خاکه ، گرد هم گرده ، حالا چه خوش بگذره ، چه

بد . میسازیم خاطره هارو، میبازیم رابطه هارو، اما باز هم میگذرن ، این روزا میگذرن . برای هرکدوممون

یه جور اثر داره . گذشت زمان برای یکی معنی فراموشی داره و برای یکی بوی عادت . یکی آینده اش رو تو

گذشته میسازه و یکی از گذشته ،  آینده اش رو . اما میگذرن ،  این روزا میگذرن.

Nights in white satin
Never reaching the end
Letters I've written
Never meaning to send
Beauty I'd always missed
With these eyes before
Just what the truth is
I can't say any more

میدونی، میدونین ،  برای من مهم نیست ،  هر کاری بکنین و هر اتفاقی بیفته ،  برای من مهم نیست.شاید

این گذشتن برای من معنی بی خیالی پیدا کرده ، اما این هم مهم نیست.یه چیزی میمونه به نام خاطره ،

یا حتی یادگاری . اونه که مهمه چه رنگی باشه.

میتونیم خودمون رو عقل کل بدونیم ،  میتونیم با خوندن چند تا رمان یا با شنیدن چند تا موزیک فرانسوی

که هیچی هم ازش نمیفهمیم ،  ادعای روشنفکری بکنیم . اما روشنفکری کجا و رفاقت کجا؟ اون شلنگ رو

بذاریم زمین و رفاقت کنیم ،  چون میگذرن ،  این روزا میگذرن.   

آثار نقاشي دلارا دارابي، زنداني محکوم به اعدام

"مجموعه‌اي که پيش روي شماست، کلکسيوني از عشق و شادي من است که تقديم ديدگان شما

کرده‌ام. تا بي‌هيچ قضاوتي درباره دلآرا به تماشاي روح او بنشينيد! بي‌هيچ قضاوتي ببينيد! نمي‌دانم از

کدام جاده سرزمينمان براي ديدن نقاشي‌هاي من آمده‌ ايد مهم هم نيست چون به هر صورت مي‌دانم

که راهنماي شما 'عشق' بوده است. عشق به زندگي، به انسان، به ايمان که باورداشتن همه

  اينهاست."

 "من دلآرا دارابي ?? ساله، متهم به قتل، محکوم به اعدام، سه سال است که با رنگ‌ها و فرم‌ها و

واژه‌ها  از خودم دفاع مي‌کنم."

"اين نقاشي‌ها يعني اين که مي‌شود احساس سعادت کرد در عين سياه‌بختي"

"مجموعه حاضر ترکيبي از رنجها، ‌گريه‌هاي شبانه‌روزي و دردهايي است که با همت و ياري خدا و دوستان

عزيزتر از جانم گرد هم آمده است."

"تابلوهايي که پيش روي شماست تصاوير و رنگهاي بي حرف نيستند، ‌آنها فتورئالهاي دردناک زندگي

ماست."

"اين نقاشي‌ها با کمترين امکانات ممکن کشيده شده‌اند. يعني اين که مي‌شود در عين محروميت و در

شرايطي که دستت از آزادي کوتاه آست، ‌آزادي را درون خودت بيافريني."

"اين نقاشي‌ها سوگندي است به جرمي ناکرده. تا مگر رنگ‌ها مرا به زندگي بازم گردانند."

عشق در پستوي زندان !

دل آرا، خواستم درباره ات مطلبي بنويسم، اما کدام اثر، گوياتر و تواناتر از هنر دستانت مي

هاي شبانــه دل آراها  بکنيم .

اي مسافر !  اي جدا ناشدني ! گامت را آرام تر بردار ! از برم آرام تر بگذر ! تا به کام دل

ببينمت .

بگذار از اشک سرخ گذرگاهت را چراغان کنم .

آه ! که نميداني ... سفرت روح مرا به دو نيم مي کند ... و شگفتا که زيستن با نيمي از روح تن

را  مي فرسايد ...

بگذار بدرقه کنم واپسين لبخندت را و آخرين نگاه فريبنده ات را .

مسافر من ! آنگاه که مي روي کمي هم واپس نگر باش . با من سخني بگو . مگذار يکباره از پا

در افتم ...

فراق صاعقه وار را بر نمي تابم ...

جدايي را لحظه لحظه به من بياموز...    آرام تر بگذر ...

وداع طوفان مي آفريند... اگر فرياد رعد را در طوفان وداع نمي شنوي ؟! باران هنگام طوفان را

که مي بيني !  آري باران اشک بي طاقتم را که مي نگري ...

من چه کنم ؟ تو پرواز مي کني و من پايم به زمين بسته است ...

اي پرنده ! دست خدا به همراهت ...

اما نمي داني ... نمي داني که بي تو به جاي خون اشک در رگهايم جاريست ...

از خود تهي شده ام ... نمي دانم تا باز گردي مرا خواهي ديد ؟؟؟

سعی کن همیشه نتها باشی چون تنها به دنیا آمده ای و تنها خواهی مرد. بگذار خانه عشقت

خالی از وجود باشد زیرا اگر عشق به آن منزل کرد به ویرانه های آن رحم نمی کند. بگذار

عظمت عشق را  حس نکنی زیرا آنقدر عظیم است که تو و هستی تو را نابود خواهد کرد.

سعی کن معنی عشق را ندانی تا معنی خاکستر عشق را نیز ندانی اما ... اما اگر عاشق

شدی تنها یک نفر را دوست داشته باش . گریه کن .غم بخور تنها برای یک نفر . تنها برای یک

نفر قدم بردار . برای کسی که دوستش داری به طوری که وجود هیچ کس را غیر از او

احساس نکنی...